1

 2

 3

 4

 5

 6

 7

 8

 9

 10

 11

 12

 13

 14

 15

 16

 17

 18

 19

 20

 21

 22

 23

 24

 25

 26

 27

 28

 29

 30

 31

 32

 33

 34

 35

 36

 37

 38

 39

 40

 41

 42

 43

 44

 45

 46

 47

 48

 49

 50

 51

 52

 53

 54

 55

 56

 57

 58

 59

 60

 61

 62

 63

 64

 65

 66

 67

 68

 69

 70

 71

 72

 73

 74

 75

 76

 77

 78

 79

 80

 81

 82

 83

 84

 85

 86

 87

 88

 89

 90

 91

 92

 93

 94

 95

 96

 97

 98

 99

 100

 101

 102

 103

 104

 105

 106

 107

 108

 109

 110

 111

 112

 113

 114

 115

 116

 117

 118

 119

 120

 121

 122

 123

 124

 125

 126

 127

 128

 129

 130

 131

 132

 133

 134

 135

 136

 137

 138

 139

 140

 141

 142

 143

 144

 145

 146

 147

 148

 149

 150

 151

 152

 153

 154

 155

 156

 157

 158

 159

 160

 161

 162

 163

 164

 165

 166

 167

 168

 169

 170

 171

 172

 173

 174

 175

 176

 177

 178

 179

 180

 181

 182

 183

 184

 185

 186

 187

 188

 189

 190

 191

 192

 193

 194

 195

 196

 197

 198

 199

 200

 201

 202

 203

 204

 205

 206

 207

 208

 209

 210

 211

 212

 213

 214

 215

 216

 217

 218

 219

 220

 221

 222

 223

 224

 225

 226

 227

 228

 229

 230

 231

 232

 233

 234

 235

 236

 237

 238

 239

 240

 241

 242

 243

 244

 245

 246

 247

 248

 249

 250

 251

215

τοῦτο τό ἔνδυμά ἐστιν, ὁ χιτών τοῦ Κυρίου, ὅνπερ οἱ βαπτιζόμενοι ἐπενδύονται πίστει, οὐχί ἀγνοίᾳ, λέγω σοι, οὐδέ ἀναισθησίᾳ, ἀλλά διά τῆς πίστεως ἐν αἰσθήσει καί γνώσει. Ἵνα μή λέγῃς˙ Τόν Χριστόν ἐνδεδύσθαι πιστεύω˙ οὐ λέγω˙ Τοῦτο πίστευε˙ ἀλλά˙ Πίστεως ἔργον καί πίστεως βεβαίωσιν καί πίστεως σφραγῖδα καί πίστεως τελείωσιν ἀναμφίβολον ἔχε ἐκ τοῦ ἐνδύσασθαι Χριστόν ἐν αἰσθήσει καί γνώσει ἐκλάμποντα, ἀστράπτοντα θεότητος τῇ δόξῃ καί τρανοτάτῳ ἐν φωτί ὅλον σε ἀλλοιοῦντα, ἀναλλοιώτως μένοντα διπλοῦν ἐξ ἑκατέρων, θέσει Θεόν, τῇ φύσει δέ ἄνθρωπον ὅλον ὄντα. Τοιοῦτος δέ γενόμενος ὅλος, καθώς σοι εἶπον, τότε ἐλθέ καί σύν ἡμῖν στῆθι, ὦ ἀδελφέ μου, ἐπ᾿ ὄρους θείας γνώσεως, θείας τε θεωρίας, καί ἀκουσόμεθα ὁμοῦ πατρικῆς φωνῆς, οἴμοι, (379) ὁπόσον ἀπολείπομεν τῆς θεϊκῆς ἀξίας, ὁπόσον δέ ἀπέχομεν ζωῆς τῆς αἰωνίου. Ὅσον ἀπέχει οὐρανός τῶν γῆς καταχθονίων καί τῶν ἐκεῖσε δυστυχῶς πάλαι κεκρατημένων, τοσοῦτον ἤ καί πλέον γε ἀπέχομεν οἱ πάντες ὄντως ἀξίας τοῦ Θεοῦ καί θείας θεωρίας, κἄν σύν ἐκείνῳ κατοικεῖν λέγωμεν παραδόξως καί τόν οἰκοῦντα ἐν φωτί τῷ ἀπροσίτῳ ἔχειν ἐν ἑαυτόῖς καί μένοντα καί κατοικοῦντα ὅλον˙ καί θέλομεν καθήμενοι ἐν τοῖς καταχθονίοις φιλοσοφεῖν τά ὑπέρ γῆν καί τά ἐν οὐρανῷ γε καί οὐρανῶν ὑπέρτερα, ὡς ἀκριβῶς εἰδότες, καί διηγεῖσθαι ἅπασι καί γνωστικοί καλεῖσθαι, θεολόγοι τε ἀκριβεῖς καί μύσται τῶν ἀρρήτων, ὅπερ καί ἔνδειγμά ἐστι πάντως ἀναισθησίας. Ὁ γεννηθείς γάρ δυστυχῶς ἐν τοῖς καταχθονίοις καί σκότος ὅλος κατοικῶν τοῦ ἐνεστῶτος κόσμου, φῶς τε μή θεασάμενος τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, ὅ πάντως ἔλαμψεν ἐν γῇ ἀενάως λάμπει, καί λέγων τά ἐν οὐρανῷ φρονεῖν καί εἰδέναι, βλέπειν τε πάντα τά ἐκεῖ καί τούς ἄλλους διδάσκειν, οὐχί ἀναίσθητός ἐστι καί πλέον ἄρα τούτου; Ὡς γάρ τυφλός φιλονεικῶν τούς βλέποντας καί λέγων˙ Τό νόμισμα χαλκοῦν ἐστιν, ἡ σφραγίς ἄλλου πέλει, τά ἐν αὐτῷ δέ γράμματα δηλοῖ τάδε καί τάδε, ὄντως παράδοξόν ἐστι τοῖς ἀκούουσι τέρας καί τό νόμισμα βλέπουσι χρυσοῦν εὔροιζον πάνυ καί τήν σφραγῖδα ἀληθῆ τοῦ βασιλέως οὖσαν, ἀπαραποίητον αὐτοῦ δεικνῦσαν τήν εἰκόνα, καί τήν γραφήν τό ὄνομα δηλοῦσαν τό ἐκείνου, οὕτω γε πάσχοντες ἡμεῖς οὐ δοκοῦμέν τι πάσχειν, (380) οὐδ᾿ αἰσχυνόμεθά τινα ἤ αὐτούς τούς ἁγίους