1

 2

 3

 4

 5

 6

 7

 8

 9

 10

 11

 12

 13

 14

 15

 16

 17

 18

 19

 20

 21

 22

 23

 24

 25

 26

 27

 28

 29

 30

 31

 32

 33

 34

 35

 36

 37

 38

 39

 40

 41

 42

 43

 44

 45

 46

 47

 48

 49

 50

 51

 52

 53

 54

 55

 56

 57

 58

 59

 60

 61

 62

 63

 64

 65

 66

 67

 68

 69

 70

 71

 72

 73

 74

 75

 76

 77

 78

 79

 80

 81

 82

 83

 84

 85

 86

 87

 88

 89

 90

 91

 92

 93

 94

 95

 96

 97

 98

 99

 100

 101

 102

 103

 104

 105

 106

 107

 108

 109

 110

 111

 112

 113

 114

 115

 116

 117

 118

 119

 120

 121

 122

 123

 124

 125

 126

 127

 128

 129

 130

 131

 132

 133

 134

 135

 136

 137

 138

 139

 140

 141

 142

 143

 144

 145

 146

 147

 148

 149

 150

 151

 152

 153

 154

 155

 156

 157

 158

 159

 160

 161

 162

 163

 164

 165

 166

 167

 168

 169

 170

 171

 172

 173

 174

 175

 176

 177

 178

 179

 180

 181

 182

 183

 184

 185

 186

 187

 188

 189

 190

 191

 192

 193

 194

 195

 196

 197

 198

 199

 200

 201

 202

 203

 204

 205

 206

 207

 208

 209

 210

 211

 212

 213

 214

 215

 216

 217

 218

 219

 220

 221

 222

 223

 224

 225

 226

 227

 228

 229

 230

 231

 232

 233

 234

 235

 236

 237

 238

 239

 240

 241

 242

 243

 244

 245

 246

 247

 248

 249

 250

 251

61

Ἀπ᾿ ἐντεῦθεν τήν λαμπάδα ἄναψον τήν τῆς ψυχῆς σου, πρίν σκοτάσῃ, πρίν κλεισθῶσιν αἱ τῆς ἐργασίας πύλαι. Εἴπερ φρόνιμος ὑπάρχεις, ὧδέ σοι καί μαργαρίτης γίνομαι καί ἐξωνοῦμαι, ὧδέ σοι καί σῖτος πέλω καί σινάπεως ὡς κόκκος, ὧδε γίνομαί σοι ζύμη καί ζυμῶ τό φύραμά σου, ὧδε σοι ὡς ὕδωρ πέλω, γίνομαι καί πῦρ γλυκάζον˙ ὧδε καί ἱμάτιόν σοι καί τροφή καί πόσις πᾶσα, ἐάν βούλει, γίνομαί σοι. Ὁ ∆εσπότης ταῦτα λέγει. Εἰ οὖν οὕτως ἐκ τῶν ὧδε καί τοιοῦτόν με γνωρίσεις, ἕξεις με κἀκεῖ ἀρρήτως ἅπαντα γινόμενόν σοι˙ εἰ δ᾿ ἀπέλθῃς ἀγνοῶν μου χάριτος τάς ἐνεργείας, μόνον με κριτήν ἐκεῖσε ἀσυμπάθητον εὑρήσεις. Ὦ Χριστέ μου καί Θεέ μου, μή με κατακρίνῃς τότε, (123) μηδέ δίκῃ ὑποβάλῃς τόν πολλά σοι ἐπταικότα, ἀλλά δέξαι με ὡς ἕνα τῶν ἐσχάτων σου μισθίων καί ἀξίωσον ἐντεῦθεν θεραπεῦσαί σε, Σωτῆρ μου, καί λαβεῖν σου Πνεῦμα Θεῖον, ἀραββώνα βασιλείας καί ἐκεῖθεν ἀπολαῦσαι τοῦ νυμφῶνος σου τῆς δόξης, καθορῶντά σε, Θεέ μου, εἰς αἰῶνας αἰωνίους, ἀμήν.

ΙΗ'.

∆ιδασκαλία σύν θεολογίᾳ περί τῶν ἐνεργειῶν τῆς ἁγίας ἀγάπης, ἤγουν αὐτοῦ τοῦ φωτός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. (124)

Τίς ἐξισχύσει, ∆έσποτα, περί σοῦ διηγεῖσθαι; Οἱ ἀγνοοῦντες σφάλλονται μηδέν ὅλως εἰδότες,