1

 2

 3

 4

 5

 6

 7

 8

 9

 10

 11

 12

 13

 14

 15

 16

 17

 18

 19

 20

 21

 22

 23

 24

 25

 26

 27

 28

 29

 30

 31

 32

 33

 34

 35

 36

 37

 38

 39

 40

 41

 42

 43

 44

 45

 46

 47

 48

 49

 50

 51

 52

 53

 54

 55

 56

 57

 58

 59

 60

 61

 62

 63

 64

 65

 66

 67

 68

 69

 70

 71

 72

 73

 74

 75

 76

 77

 78

 79

 80

 81

 82

 83

 84

 85

 86

 87

 88

 89

 90

 91

 92

 93

 94

 95

 96

 97

 98

 99

 100

 101

 102

 103

 104

 105

 106

 107

 108

 109

 110

 111

 112

 113

 114

 115

 116

 117

 118

 119

 120

 121

 122

 123

 124

 125

 126

 127

 128

 129

 130

 131

 132

 133

 134

 135

 136

 137

 138

 139

 140

 141

 142

 143

 144

 145

 146

 147

 148

 149

 150

 151

 152

 153

 154

 155

 156

 157

 158

 159

 160

 161

 162

 163

 164

 165

 166

 167

 168

 169

 170

 171

 172

 173

 174

 175

 176

 177

 178

 179

 180

 181

 182

 183

 184

 185

 186

 187

 188

 189

 190

 191

 192

 193

 194

 195

 196

 197

 198

 199

 200

 201

 202

 203

 204

 205

 206

 207

 208

 209

 210

 211

 212

 213

 214

 215

 216

 217

 218

 219

 220

 221

 222

 223

 224

 225

 226

 227

 228

 229

 230

 231

 232

 233

 234

 235

 236

 237

 238

 239

 240

 241

 242

 243

 244

 245

 246

 247

 248

 249

 250

 251

72

τό μέγα βάρος τῶν πολλῶν δωρεῶν σου. Ὁ τά στρουθία φωναῖς λαλεῖν ποιήσας δώρησαι κἀμοί λόγον, τῷ παναθλίῳ, ἵνα τοῖς πᾶσιν ἐγγράφως καί ἀγράφως διηγήσωμαι, ἅ εἰς ἐμέ εἰργάσω διά ἔλεος ἄπειρον, ὁ Θεός μου, καί διά μόνην τήν σήν φιλανθρωπίαν. Καί γάρ ὑπέρ νοῦν φρικτά τε καί μεγάλα πέλουσιν, ἅπερ παρέσχες μοι τῷ ξένῳ, τῷ ἀμαθεῖ, τῷ πτωχῷ, τῷ ἀπαρρησιάστῳ, τῷ ἀπό παντός ἀπερριμένῳ ἀνθρώπου. Γονεῖς οὐ προσεῖχόν μοι φυσικῇ τῇ ἀγάπῃ, οἱ ἀδελφοί καί φίλοι μου πάντες ἐνέπαιζόν μοι, ἀγαπᾶν γάρ με λέγοντες ἐψεύδοντο εἰς ἅπαν. Οἱ συγγενεῖς, οἱ ἔξωθεν, οἱ ἄρχοντες τοῦ κόσμου τοσοῦτόν με ἀπεστρέφοντο καί ἠνείχοντο βλέπειν, ὅσον συναπολέσαι με ταῖς αὐτῶν ἀσεβείαις. Πολλάκις ἐπεθύμησα δόξης ἀναμαρτήτως καί οὔπω ταύτην εὕρηκα ἐν τῷ παρόντι βίῳ˙ ἡ δόξα γάρ ἡ κοσμική, καθώς ἐβεβαιώθην, καί δίχα ἄλλης πράξεως ἁμαρτία τυγχάνει. Ποσάκις ἐπεθύμησα ἀνθρώπους ἀγαπᾶν με καί ἔχειν οἰκειότητος πρός αὐτούς παρρησίαν, καί οὐδείς μου ἠνέσχετο τῶν ἀγαθά φρονούντων˙ ἄλλοι δέ μᾶλλον ἤθελον βλέπειν με καί γνωρίζειν, ἐγώ δέ τούτους ἔφευγον ὡς τῶν κακῶν ἐργάτας. Ταῦτα οὖν πάντα, ∆έσποτα, καί ἄλλα τούτων πλείω, ἅ οὐδέ λέγειν εὐπορῶ, οὐδ᾿ ἀπομνημονεύειν, σύ εἰς ἐμέ, τόν ἄσωτον, προνοῶν ἀπειργάσω, ἵνα ἑλκύσῃς ἐκ βυθοῦ καί κοσμικοῦ με σκότους (142) καί τῆς ἀπάτης, τῆς δεινῆς, τῶν τοῦ βίου ἡδέων. Οἰ ἀγαθοί με ἔφευγον διά τό ἔξω σχῆμα, τούς δέ φαύλους ἐξέφευγον οἰκείᾳ προαιρέσει˙ ἠγάπων γάρ, ὡς εἴρηται, δόξαν καί πλοῦτον κόσμου καί φαντασμόν ἐνδύματος καί βλακευμάτων ἤθη. Οὐκ οἶδα δέ τί φθέγξομαι, οὐκ οἶδα τί σοι εἴπω˙ φοβοῦμαι γάρ καί τό λαλεῖν καί γράφειν τά τοιαῦτα, μή περιπέσω τοῖς ἐμοῖς λόγοις καί ἁμαρτήσω, καί ἔσται ἀνεξάλειπτον τό ψευδῶς γεγραμμένον. Ὅταν προσεκαλεῖτό με εἰς ἔργα τις μανίας καί ἁμαρτίας, ἀληθῶς, τοῦ πλάνου κόσμου τούτου, ἔσωθεν ἡ καρδία μου συνελέγετο ὅλη καί ὥσπερ κατεκρύπτετο ἑαυτήν αἰδουμένη, συνεχομένη ἀφανῶς πάντως χειρί σου θείᾳ. Καί τά μέν ἄλλα ἅπαντα ἠγάπων τά τοῦ βίου, ὅσα τε ὄψιν τέρπουσι καί λεαίνουσι λάρυγγα καί σῶμα καλλωπίζουσι, τό φθειρόμενον τοῦτο. Τάς πράξεις δέ τάς μυσαράς καί ἀσελγεῖς ὀρέξεις σύ δή ἐκ τῆς καρδίας μου ἀπήλειψας, Θεέ μου,