1

 2

 3

 4

 5

 6

 7

 8

 9

 10

 11

 12

 13

 14

 15

 16

 17

 18

 19

 20

 21

 22

 23

 24

 25

 26

 27

 28

 29

 30

 31

 32

 33

 34

 35

 36

 37

 38

 39

 40

 41

 42

 43

 44

 45

 46

 47

 48

 49

 50

 51

 52

 53

 54

 55

 56

 57

 58

 59

 60

 61

 62

 63

 64

 65

 66

 67

 68

 69

 70

 71

 72

 73

 74

 75

 76

 77

 78

 79

 80

 81

 82

 83

 84

 85

 86

 87

 88

 89

 90

 91

 92

 93

 94

 95

 96

 97

 98

 99

 100

 101

 102

 103

 104

 105

 106

 107

 108

 109

 110

 111

 112

 113

 114

 115

 116

 117

 118

 119

 120

 121

 122

 123

 124

 125

 126

 127

 128

 129

 130

 131

 132

 133

 134

 135

 136

 137

 138

 139

 140

 141

 142

 143

 144

 145

 146

 147

 148

 149

 150

 151

 152

 153

 154

 155

 156

 157

 158

 159

 160

 161

 162

 163

 164

 165

 166

 167

 168

 169

 170

 171

 172

 173

 174

 175

 176

 177

 178

 179

 180

 181

 182

 183

 184

 185

 186

 187

 188

 189

 190

 191

 192

 193

 194

 195

 196

 197

 198

 199

 200

 201

 202

 203

 204

 205

 206

 207

 208

 209

 210

 211

 212

 213

 214

 215

 216

 217

 218

 219

 220

 221

 222

 223

 224

 225

 226

 227

 228

 229

 230

 231

 232

 233

 234

 235

 236

 237

 238

 239

 240

 241

 242

 243

 244

 245

 246

 247

 248

 249

 250

 251

25

πῶς οὐχ ὁρᾶσαι παρ᾿ ἡμῶν, ἡμᾶς ὁρᾷς δέ πάντας; Ἀλλ᾿ οὐχί πάντας, οὕς ὁρᾷς, καί γινώσκεις, Θεέ μου, ἀλλά τούς ἀγαπῶντάς σε μόνους φιλῶν γινώσκεις καί κατ᾿ ἐξαίρετον αὐτοῖς σεαυτόν ἐμφανίζεις˙ ἥλιος κεκρυμμένος ὤν πάσῃ βροτείᾳ φύσει ἐξανατέλλεις ἐν τοῖς σοῖς, ὁρᾶσαι παρ᾿ ἐκείνων, καί ἀνατέλλουσιν ἐν σοί οἱ πρίν ἐσκοτισμένοι πόρνοι, μοιχοί καί ἄσωτοι, ἁμαρτωλοί, τελῶναι. Μετανοοῦντες γίνονται υἱοί φωτός σου θείου˙ τό φῶς δέ φῶς πάντως γεννᾷ, φῶς οὖν καὐτοί τελοῦσι, τέκνα Θεοῦ, ὡς γέγραπται, θεοί τε κατά χάριν. Ὅσοι καλῶς φυλάξουσι τάς θείας ἐντολά σους, ὅσοι κόσμον ἀρνήσονται τόν μάταιον καί πλάνον, ὅσοι γονεῖς καί ἀδελφούς μισήσουσιν ἀμίσως, ὡς ξένους ἡγησάμενοι τῷ βίῳ παροδίτας, ὅσοι γυμνοί γενήσονται πλούτου τε καί χρημάτων καί τήν προσπάθειαν αὐτῶν ἀρνήσονται εἰς ἅπαν, ὅσοι τήν δόξαν τήν κενήν, ἀνθρώπων τούς ἐπαίνους, ἀπό ψυχῆς βδελύξονται διά τήν τῶν ἄνω δόξαν, (62) ὅσοι θέλημα ἴδιον ἐξέκοψαν τελείως καί ὡς ἄκακα πρόβατα ἐγένοντο τοῖς ποιμέσιν, ὅσοι νεκροί τῷ σώματι πρός πᾶσαν κακήν πρᾶξιν γεγόνασιν ἱδρώσαντες εἰς ἀρετῶν τούς πόνους καί μόνῳ τῷ θελήματι ζῶντες τοῦ κυβερνήτου, ὑπακοῇ νεκρούμενοι, ζωούμενοί τε αὖθις, ὅσοι τῷ φόβῳ τοῦ Θεοῦ καί μνήμῃ τοῦ θανάτου καθ᾿ ἑκάστην δακρύουσι νύκτα τε καί ἡμέραν καί νοερῶς προσπίπτουσι τοῖς ποσί τοῦ ∆εσπότου ἔλεος ἐξαιτούμενοι καί ἄφεσιν σφαλμάτων˙ οὗτοι ἐν ἕξει γίνονται τοῦ καλοῦ διά πάσης τῆς ἐργασίας τῶν καλῶν θρηνοῦντες καθ᾿ ἑκάστην καί ἐπιμόνως κρούοντες ἔλεος ἐπισπῶνται. Οὗτοι δεήσεσι συχναῖς, φωναῖς τε ἀλαλήλοις καί τῶν δακρύων ταῖς ῥοαῖς ψυχήν ἐκκαθαίρουσι˙ καθαιρομένην δέ αὐτήν βλέποντες οἱ τοιοῦτοι πῦρ πόθου προσλαμβάνονται καί πῦρ ἐπιθυμίας, τοῦ τέλεον θεάσασθαι ταύτην ἐκκαθαρθεῖσαν. Ἐπεί δέ τέλος τοῦ φωτός εὑρεῖν ἀδυνατοῦσιν, ἀτέλεστος ἡ κάθαρσις ὑπάρχει τοῖς τοιούτοις˙ ὅσον γάρ καθαρθήσομαι καί λαμπρυνθῶ, ὁ τάλας, ὅσον δ᾿ ἄν καί ὀφθήσεται τό καθαῖρόν με Πνεῦμα, ἀρχή μοι πάντοτε δοκεῖ καί καθαρμοῦ καί θέας. Ἐν ἀορίστῳ γάρ βυθῷ, ἐν ἀμετρήτῳ ὕψει τίς ἐφευρεῖν δυνήσεται μεσότητα ἤ τέλος; Οἶδα, ὅτι πολύ ἐστι, τό δέ ποσόν οὐκ οἶδα˙ ἐπιθυμῶ τοῦ πλείονος καί πάντοτε στενάζω, ὅτι ὀλίγον τό δοθέν, εἰ καί πολύ ἡγοῦμαι, πρός τό ὑπονοούμενον μακρόθεν μου τυγχάνειν, ὅπερ ὁρῶν ἐπιθυμῶ, καί δοκῶ μηδέν ἔχειν,