1

 2

 3

 4

 5

 6

 7

 8

 9

 10

 11

 12

 13

 14

 15

 16

 17

 18

 19

 20

 21

 22

 23

 24

 25

 26

 27

 28

 29

 30

 31

 32

 33

 34

 35

 36

 37

 38

 39

 40

 41

 42

 43

 44

 45

 46

 47

 48

 49

 50

 51

 52

 53

 54

 55

 56

 57

 58

 59

 60

 61

 62

 63

 64

 65

 66

 67

 68

 69

 70

 71

 72

 73

 74

 75

 76

 77

 78

 79

 80

 81

 82

 83

 84

 85

 86

 87

 88

 89

 90

 91

 92

 93

 94

 95

 96

 97

 98

 99

 100

 101

 102

 103

 104

 105

 106

 107

 108

 109

 110

 111

 112

 113

 114

 115

 116

 117

 118

 119

 120

 121

 122

 123

 124

 125

 126

 127

 128

 129

 130

 131

 132

 133

 134

 135

 136

 137

 138

 139

 140

 141

 142

 143

 144

 145

 146

 147

 148

 149

 150

 151

 152

 153

 154

 155

 156

 157

 158

 159

 160

 161

 162

 163

 164

 165

 166

 167

 168

 169

 170

 171

 172

 173

 174

 175

 176

 177

 178

 179

 180

 181

 182

 183

 184

 185

 186

 187

 188

 189

 190

 191

 192

 193

 194

 195

 196

 197

 198

 199

 200

 201

 202

 203

 204

 205

 206

 207

 208

 209

 210

 211

 212

 213

 214

 215

 216

 217

 218

 219

 220

 221

 222

 223

 224

 225

 226

 227

 228

 229

 230

 231

 232

 233

 234

 235

 236

 237

 238

 239

 240

 241

 242

 243

 244

 245

 246

 247

 248

 249

 250

 251

 252

 253

 254

 255

 256

 257

 258

 259

 260

 261

 262

 263

 264

 265

 266

 267

 268

 269

 270

 271

 272

 273

 274

 275

 276

 277

 278

 279

 280

 281

 282

 283

 284

 285

 286

 287

 288

 289

 290

 291

 292

239

ἀλλά κἀκεῖνον ῥύεσθαι καί ἐμαυτόν ὡσαύτως, εἰ δέ μή, μένειν ἄνωθεν καί θρηνεῖν τόν πεσόντα καί φεύγειν, ὅση δύναμις, τό πεσεῖν σύν ἐκείνῳ. Ἀλλ᾿ οὖν καί νῦν ἀνάστησον, ἀνάγαγε τοῦ χάους καί στῆσον ἐπί πέτραν με, Χριστέ, τῶν ἐντολῶν σου καί δεῖξον πάλιν μοι τό φῶς, ὅ οὐ χωρεῖ ὁ κόσμος, ἀλλ᾿ ἔξω κόσμου καί φωτός ὁρατοῦ καί ἀέρος τοῦ αἰσθητοῦ καί οὐρανοῦ αἰσθητῶν τε ἁπάντων ἀποτελεῖ γε τόν αὐτό, Σῶτέρ μου, καθορῶντα˙ εἴτε χωρίς τοῦ σώματος, εἴτε σύν τούτῳ ὅλως, μή ἐπιστάμενος, Θεέ, κατά τήν τότε ὥραν, δοκῶ δέ, ὥσπερ ἄϋλος φωστήρ ὑπάρχων τότε τῷ κάλλει τε τοῦ νοητοῦ λαμπόμενος ἡλίου, τό ἑαυτοῦ οὐ καθορᾶν ἰσχύει φῶς αἰσθήσει, ἐκεῖνον μόνον δέ ὁρᾷ τόν ἄδυτον φωστῆρα ἀμήχανον κατανοῶν κάλλος αὐτοῦ τῆς δόξης, καί ἐκπληττόμενος σφοδρῶς καταμαθεῖν οὐκ ἔχει, οὔτε κατανοήσασθαι τόν θεωρίας τρόπον, τό πῶς ἤ ποῦ ὁ πανταχοῦ ἀνερμηνεύτως πέλων ὁρᾶται, περιγράφεται, θέλων ἐν τοῖς ἁγίοις. Τοῦτο δέ ἴσμεν ἅπαντες τῶν τοιούτων οἱ μύσται, (357) ὅτι τοῦ κόσμου ἔξωθεν τότε ἐν ἀληθείᾳ γινόμεθα καί μένομεν, ἄχρις αὐτό ὁρῶμεν, καί πάλιν εὑρισκόμεθα ἐν σώματι καί κόσμῳ. Μεμνημένοι δέ τῆς χαρᾶς καί τοῦ φωτός ἐκείνου καί τῆς γλυκείας ἡδονῆς θρηνοῦμεν καί πενθοῦμεν, ὥσπερ παιδίον νήπιον καθορῶν τήν μητέρα καί μεμνημένον γάλακτος γλυκασμοῦ κλαυθμυρίζει, ἕως ἐκείνου δράξηται καί εἰς κόρον θηλάσῃ. Τοῦτο αἰτούμεθα καί νῦν, τοῦτό σε δυσωποῦμεν, τοῦτο προσπίπτομεν λαβεῖν ἀναφαίρετον, Σῶτερ, ὅπως καί νῦν τρεφώμεθα, πανοικτίρμον, ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου τοῦ ἐξ οὐρανοῦ νοητῶς κατιόντος καί πᾶσι τοῖς μετέχουσι ζωῆς μεταδιδόντος, καί ἀπιόντος, καί πρός σέ τήν πορείαν ποιοῦντες συνοδοιπόρον ἕξωμεν, βοηθόν τε καί ῥύστην καί σύν αὐτῷ καί δι᾿ αὐτοῦ προσαχθῶμέν σοι, Σῶτερ, καί ἐν τῇ κρίσει τῇ φρικτῇ τάς ἡμῶν ἁμαρτίας αὐτό σκεπάσῃ, ∆έσποτα, τοῦ μή ἐκκαλυφθῆναι, μηδέ φανῆναι ἅπασιν ἀγγέλοις καί ἀνθρώποις, ἀλλά καί ἱμάτιον ἡμῖν γένηται λαμπροφόρον καί δόξα καί διάδημα εἰς αἰῶνας αἰώνων,